Eight of the 10 most populous countries did not go to the World Cup.

เหตุการณ์ที่ดึงความสนใจเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ขณะที่ลิโอเนล เมสซี่ทำประตูแรกในฟุตบอลโลก 2026 โดยสังหารบอลผ่านมือผู้รักษาประตูแอลจีเรีย แต่ผู้ชมที่ดีใจจนลุกขึ้นเต้นไม่ได้เป็นชาวอาร์เจนตินาเลย — พวกเขาคือคนท้องถิ่นที่มารวมตัวกันดูแบบเปิดพื้นที่กลางแจ้งในกรุงธากา ประเทศบังกลาเทศ งานแบบเดียวกันยังเกิดขึ้นในเมืองต่าง ๆ ของอินเดียและอินโดนีเซีย ผู้คนจำนวนมากสวมเสื้อทีมชาติอาร์เจนตินาและยกย่องเมสซี่เป็นทีมที่ตนเองเชียร์ เนื่องจากประเทศของพวกเขามักพลาดโอกาสไปเล่นฟุตบอลโลกอย่างต่อเนื่อง จากประเทศที่มีประชากรมากที่สุด 10 อันดับของโลก มีเพียงสองประเทศเท่านั้นที่ผ่านเข้ารอบมาร่วมทัวร์นาเมนต์ปัจจุบันคือ สหรัฐอเมริกา และ บราซิล ขณะที่รัสเซียและไนจีเรียเคยปรากฏตัวในฟุตบอลโลกหลายสมัย ส่วนจีนและอินโดนีเซียเคยผ่านเข้าเล่นเพียงครั้งเดียวเท่านั้น อินเดียซึ่งเป็นประเทศที่มีประชากรมากที่สุดในโลก บังกลาเทศ เอธิโอเปีย และปากีสถาน ยังไม่เคยได้ลงเล่นฟุตบอลโลกอย่างเป็นทางการ แม้ว่าอินเดียจะถือว่าผ่านการคัดเลือกรอบสุดท้ายในปี 1950 แต่สุดท้ายถอนตัวก่อนทัวร์นาเมนต์จะเริ่มไม่ถึงเดือน "มันยอมรับไม่ได้เลยที่ประเทศที่มีแฟนบอลเป็นล้านคนจะล้าหลังขนาดนี้ในเรื่องฟุตบอล" อูดิเต้ คาริม นักแสดง นักเขียน และแฟนฟุตบอลชาวบังกลาเทศ กล่าวกับ BBC นักวิชาการด้านเศรษฐศาสตร์และบอล สเตฟาน เชมานสกี อธิบายว่า ขนาดของประชากรเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอสำหรับความสำเร็จในวงการฟุตบอล ในทฤษฎีจำนวนประชากรมากหมายถึงกลุ่มผู้มีศักยภาพมากขึ้น แต่ปัจจัยสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ ทุนและโครงสร้างพื้นฐาน เช่น สนามฝึกซ้อมและระบบค้นหาพรสวรรค์ เชมานสกีซึ่งเป็นผู้ร่วมเขียนหนังสือ Soccernomics ระบุว่าประเทศต่าง ๆ ที่ประสบความสำเร็จมักมีความมั่งคั่งร่วมด้วย งานวิจัยของพวกเขาพบว่าประเทศมักต้องมีรายได้เฉลี่ยต่อหัวปีละประมาณ 15,000 ดอลลาร์สหรัฐเพื่อที่จะชนะรายการใหญ่ ๆ แต่กรณีของบราซิลและอาร์เจนตินา ซึ่งมีรายได้เฉลี่ยต่ำกว่าตัวเลขดังกล่าวแต่สามารถคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกได้ แสดงให้เห็นว่าปัจจัยด้านความรู้และทักษะฟุตบอล (know-how) ก็สำคัญมาก ความรู้และประสบการณ์มักสะสมจากการเล่นฟุตบอลระยะยาว ประเทศที่เคยรุ่งเรืองในยุคต้นของฟุตบอลมักเป็นชาติที่ครองความสำเร็จยาวนาน เช่น อุรุกวัย แม้มีประชากรเพียงประมาณ 3.5 ล้านคน แต่พวกเขาเป็นแชมป์โลกสองสมัย (1930 และ 1950) และเริ่มเล่นนานก่อนชาติอื่น ๆ ในภูมิภาค ตัวอย่างคือนัดนานาชาติแรกของอุรุกวัยเกิดขึ้นในปี 1902 ขณะที่บราซิลลงเล่นนัดเป็นตัวแทนชาติครั้งแรกในภายหลัง สำหรับหลายชาติในแอฟริกาและเอเชียใต้ ฟุตบอลพัฒนาในช่วงที่ช้ากว่า จึงตามหลังชาติในยุโรปและอเมริกาใต้ที่มีการแข่งขันระดับสูงมายาวนาน แนวทางนี้ช่วยให้เราเข้าใจว่าทำไมบางประเทศสามารถแซงหน้ามาได้ เช่น โมร็อกโกที่เป็นชาติแอฟริกันชาติเดียวที่ผ่านถึงรอบรองชนะเลิศในฟุตบอลโลก 2022 และเกาหลีใต้ซึ่งเป็นชาติเอเชียเดียวที่จบในอันดับท็อปโฟร์จากการเป็นเจ้าภาพร่วมในปี 2002 แต่ก็มีประเทศอย่างอินโดนีเซีย อินเดีย บังกลาเทศ ที่ยังไม่สามารถไล่ตามขึ้นมาได้ เชมานสกีมองว่าสาเหตุหลักคือขาดทรัพยากร ความสามารถ และประสบการณ์ แม้มีการลงทุนเพิ่มขึ้นก็ยังติดปัญหาเรื่อง know-how เอธิโอเปียยังไม่เคยผ่านฟุตบอลโลก แม้จะเคยคว้าแชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติแอฟริกา (AFCON) ในปี 1962 และมีโอกาสใกล้เคียงสุดในรอบคัดเลือกปี 2014 เมื่อพวกเขาผ่านถึงรอบสุดท้ายของการคัดเลือกแต่แพ้ไนจีเรียแบบเหย้า-เยือน นอกจากนี้ฟุตบอลอาชีพภายในประเทศยังประสบปัญหาขาดการลงทุนอย่างหนัก หนึ่งในปัญหาคือขาดสนามที่ได้รับอนุญาตให้ใช้จัดการแข่งขัน ทำให้ลีกอาชีพต้องทำการแข่งขันมากกว่า 380 นัดโดยใช้สนามเพียงสามแห่งเท่านั้น ตามที่คีเฟล เซอิเฟ ประธานเจ้าหน้าที่บริหารของ Ethiopian Premier League ให้สัมภาษณ์กับ The Reporter เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ความขาดแคลนสนามยังส่งผลให้ทีมชาติชายต้องใช้สนามในโมร็อกโกเป็นสนามเหย้าในรอบคัดเลือก บางประเทศยังเผชิญปัญหาจากความสำเร็จในกีฬาประเภทอื่น ตัวอย่างเช่นอินเดียซึ่งเป็นมหาอำนาจด้านคริกเก็ตและมีลีกที่รวยที่สุดอย่าง IPL ทำให้เด็กและผู้ปกครองหันไปมุ่งคริกเก็ตมากกว่าอดีตนักเตะทีมชาติอินเดีย ชยาม ธาปา ชี้ว่าความสำเร็จของ IPL ทำให้การสรรหานักฟุตบอลในระดับกลางและบนเป็นเรื่องยาก แต่ผู้เชี่ยวชาญบางคนชี้ว่า นั่นเป็นเพียงข้อแก้ตัวเท่านั้น อูดิเต้ คาริมกล่าวว่าประเทศอย่างออสเตรเลียและนิวซีแลนด์พัฒนาเข้าสู่ฟุตบอลโลกได้แม้เป็นชาติมีคริกเก็ตโดดเด่น ดังนั้นความนิยมคริกเก็ตจึงไม่ใช่ข้ออ้างที่แท้จริง กรณีของจีนเป็นเรื่องที่น่าติดตาม โดยมีกลยุทธ์ลงทุนเม็ดเงินจำนวนมากและนำผู้เล่นชื่อดังจากอเมริกาใต้และยุโรปมาสู่ลีกในบ้าน แต่การแสดงผลงานในฟุตบอลโลกยังไม่ประสบความสำเร็จมานาน มาร์ค ดรายเยอร์ ผู้เชี่ยวชาญฟุตบอลในปักกิ่งมองว่าปัญหาหลักคือการควบคุมจากรัฐแบบบนลงล่าง ซึ่งขาดการตัดสินใจจากผู้มีความรู้ด้านฟุตบอลโดยตรง จีนยังไม่กลับมาที่ฟุตบอลโลกตั้งแต่ปี 2002 อินโดนีเซียเคยลงเล่นฟุตบอลโลกเพียงครั้งเดียวในปี 1938 ในฐานะ Dutch East Indies ขณะที่การวิ่งในรอบคัดเลือกของปี 2026 นั้นถือว่าทำได้ดีโดยผ่านถึงรอบสุดท้ายของการคัดเลือก แต่ผลงานนี้มีปัจจัยด้านการเรียกใช้ผู้เล่นชาวอินโดนีเซียที่เกิดและเติบโตในยุโรปเข้ามาช่วยทีมเป็นจำนวนมาก จึงมีผู้เล่นในชุดตัวจริงของอินโดนีเซียหลายคนที่เกิดในยุโรป ตามความเห็นของเจอโรม เวียราวัน บรรณาธิการข่าวของ BBC ภาษาอินโดนีเซีย ปากีสถานและบังกลาเทศตกรอบคัดเลือกเอเชียตั้งแต่รอบแบ่งกลุ่มโดยไม่ชนะเลยในทั้งหกนัด ขณะที่ปากีสถานยังถูกสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติแบนจากการแข่งขันระดับนานาชาติถึงสามครั้งระหว่างปี 2017 ถึง 2025 เนื่องจากปัญหาการแทรกแซงทางการเมืองในองค์กรผู้ดูแล สำหรับแฟนบอลในหลายประเทศ ความฝันจะเห็นชาติตัวเองในฟุตบอลโลกอาจยังห่างไกล ในระหว่างนี้ อูดิเต้ คาริมให้มุมมองแบบยอมรับความจริงว่า "ฉันไม่เห็นความเป็นไปได้ที่จะได้เห็นบังกลาเทศเล่นฟุตบอลโลกในช่วงชีวิตของฉัน" แต่เธอก็ย้ำว่าการชดเชยคือการร่วมฉลองและสัมผัสความสุขของทัวร์นาเมนต์ไปกับแฟนบอลทั่วโลก